Alleen kinderen huilen

In 1980 vertrekt een negentienjarige sergeant naar Zuid-Libanon. Als VN-militair gelooft hij in kameraadschap, verantwoordelijkheid en de betekenis van zijn opdracht. Hij denkt te weten wie hij is en wat er van hem wordt verwacht. Tussen de bergen en dorpen van Zuid-Libanon ontdekt hij een werkelijkheid waarin overtuigingen niet altijd houvast bieden. Hij leert zijn mannen kennen onder omstandigheden die niemand kan voorzien. Er wordt gelachen, getwijfeld, gevreesd en gezwegen. Niet alles wat hij meemaakt, laat zich begrijpen. Niet alles wat hij wil veranderen, kan hij veranderen. Wanneer hij terugkeert naar Nederland, is zijn vertrouwde wereld er nog. Maar zijn plaats daarin is minder vanzelfsprekend geworden. Bijna een halve eeuw later kijkt hij opnieuw naar de jongen die destijds vertrok. Niet om hem te beoordelen, maar om te begrijpen wie hij toen was en wie hij sindsdien is geworden. Alleen kinderen huilen is een persoonlijk verhaal over idealen, kameraadschap en de sporen die ervaringen achterlaten. Over het verschil tussen volwassen worden en jezelf leren kennen. Littekens vertellen waar je bent geweest, niet waar je naartoe gaat.