Haar naam in het water

Kapitein Rian Voss heeft alles op het spel gezet voor de Zilvermeeuw. Met een kleine bemanning vaart hij vanuit Zwartwater naar het noorden, op jacht naar schepen die te zwaar beladen zijn en te langzaam zeilen. Maar voorbij de Rotspunten wordt het water dieper, en de nachten stiller. Een vishaak komt recht gebogen terug uit de diepte. Op een lantaarn staat de afdruk van vijf vingers. En in het donker fluistert een stem de namen van zijn mannen. Ze noemt zichzelf Sera. Ze wil geen buit. Ze wil hem: alleen, door het luik van zijn kooi, op haar voorwaarden. Haar handen bepalen het tempo. Zijn handen blijven op het hout. Eén woord blijft heilig: stop. Wat begint als nachten onder de kiel, trekt het hele schip mee. De school volgt. Een tolkotter jaagt hen. In Morrenhaven wachten handelaren die levende dingen in glas zetten. En ergens onder de vloer van de kapiteinskajuit zit een luik dat Rian elf jaar niet heeft geopend — tot hij begrijpt van wie het schip echt was. Elke nacht vraagt ze meer. Elke keuze kost mannen, namen, en de zekerheid dat hout alleen hout is. Want de grootste vraag is niet wat er onder zijn kiel zwemt.