De digitale versie van mijn brein is een groot grijs gat

TOEN ik weer wakker werd, was ik radeloos. Ik lag naakt, vastgebonden op een metalen vlak. Om mij heen cirkelden lichtjes. Groene en blauwe. Het maakt voor jou weinig uit. Als je had geweten dat onze stellingname zo zonder ruggengraat zou zijn, dan zou je hebben verhinderd dat wij in jou zouden geloven. Toen ik weer wakker werd had ik mijn kleren aan en liep over een brug naar ‘de overkant’. Misschien is dat wat er met de doden gebeurt. Sommigen lopen door een tunnel van licht, anderen lopen over een brug. De kolkende rivier onder me heet de Styx. Ik ben zeker. Er is geen veerboot meer. Dit is ‘de nieuwe wereld’. Dit boek bevat expliciete seksscènes, filosofie en geweld