Ze vertellen wie je bent wanneer je niet kijkt

Ik ben iemand die nooit zo goed in één hokje heeft gepast. Na 45 jaar werken voor twee werkgevers ben ik inmiddels met vervroegd pensioen. Maar pensioen betekent voor mij vooral: meer vrijheid om tijd te besteden aan de dingen die ik interessant, belangrijk en leuk vind. Stilzitten is daar eerlijk gezegd niet echt één van. Creativiteit loopt als een rode draad door mijn leven. Ik ben verantwoordelijk voor Saldali Design (https://saldali-design.nl/) en ben daarnaast betrokken bij het ScleroHop Bier Festival. Ooit stond ik als muzikant op het podium met de Bredase band TWICE DICE. Die verschillende werelden – design, organiseren, muziek en mensen bij elkaar brengen – passen eigenlijk allemaal bij mij. Mijn leven draait echter niet alleen om werk en projecten. Ik ben al 21 jaar getrouwd met Astrid, die sclerodermie heeft. Daardoor is deze ziekte ook een belangrijk onderdeel van ons leven geworden. Vanuit die persoonlijke betrokkenheid zet ik mij onder andere in voor het ScleroHop Bier Festival, waarbij plezier en saamhorigheid hand in hand gaan met aandacht voor sclerodermie. Verder ben ik vooral iemand die graag leeft. Ik kook graag en geniet minstens zo graag van lekker eten en drinken. Ik houd van boeken, films, muziek en theater en kan enorm genieten van een goed gesprek, een mooie voorstelling of gewoon een avond met mensen die me dierbaar zijn. En als ik naar buiten kan, doe ik dat graag. Fietsen en wandelen zijn favorieten, bij voorkeur in de bergen. Mijn liefde voor de bergen heeft zelfs letterlijk een extra dimensie gekregen: ik heb twee keer mijn brevet voor paragliden gehaald, in Oostenrijk en Duitsland. Het gevoel om boven een berglandschap te hangen en de wereld vanuit een totaal ander perspectief te bekijken, is moeilijk uit te leggen. Misschien is dat uiteindelijk ook wel een goede omschrijving van mij: ik ben nieuwsgierig naar het leven en wil er zoveel mogelijk van meemaken. Ik houd van creëren, organiseren, ontdekken, genieten en mensen om me heen. En hoewel ik inmiddels met pensioen ben, voelt het leven voor mij absoluut niet als een afgerond hoofdstuk. Eerder als een hoofdstuk waarin ik eindelijk wat meer tijd heb om zelf te bepalen wat er op de volgende pagina komt.