wat ik nooit zei

Een jongen van zestien vertelt, in zestien hoofdstukken, hoe het is om op te groeien in een gezin waar zijn vader worstelt met drank en waar hij zelf, jarenlang, twee geheimen tegelijk moet dragen: het geheim van thuis, en het geheim dat hij homo is. Hij leert al vroeg om kamers en mensen af te tasten voordat hij zichzelf durft te laten zien — een vaardigheid die hem thuis beschermt, maar die hem ook isoleert op school, in vriendschappen en in de liefde. Het boek volgt zijn coming-out, zijn stille afglijden naar drank en blowen als uitlaatklep, en de zwaarte van willen vertrekken terwijl hij zich verantwoordelijk voelt voor zijn moeder en jongere broertje. Het boek eindigt niet met een opgelost leven, maar met een jongen die, nog steeds zestien, nog steeds volop in het midden van alles zit onzeker over zijn toekomst, eerlijk over wat nog niet goed gaat, maar voor het eerst bereid om er hardop over te schrijven. Het is geen verhaal met een net einde. Het is een eerlijk, persoonlijk relaas over onzichtbaar leren zijn, en langzaam leren dat dat niet hoeft.