IJskoud

De spiegel in de gang van haar appartement is haar meest betrouwbare bondgenoot, maar ook haar grootste leugen. Ze staart naar haar eigen reflectie en bestudeert de boog van haar wenkbrauwen, de hoek van haar lippen. Ze weet dat als ze de spieren rond haar ogen net iets samenknijpt en haar mondhoeken een fractie omhoog krult, de mensen om haar heen dit lezen als 'oprechte empathie'. ​Voor haar is het geen gevoel, maar een algoritme. ​Ze voert haar leven uit als een toneelstuk waarin ze zowel de regisseur als de enige actrice is. Ze begrijpt dat mensen "verdriet" voelen wanneer ze iemand verliezen, of "warmte" bij een geliefde. Ze heeft boeken gelezen, films geanalyseerd en gesprekken afgeluisterd om de grammatica van menselijke emoties onder de knie te krijgen. Ze spreekt de taal vloeiend, maar ze is er niet in geboren. ​