JOCELYNE

Hoe één naam ons leven veranderde Een naam die ik voor het eerst fluisterde aan het graf op het kerkhof van Terneuzen, op een dag waarop de wind zacht genoeg was om te luisteren. Ik stond daar niet als onderzoeker, niet als rechter, niet als iemand die het verleden wil herschrijven. Ik stond daar als mens. Als iemand die voelde dat haar verhaal nog niet klaar was, dat er iets moest worden vastgehouden voordat het voorgoed zou verdwijnen. In de maanden die volgden, werd Joselyne een stille metgezel in mijn dagen. Ze liep mee in mijn gedachten wanneer ik wandel was, ik ging er mee slapen en stond er ook mee op tot ik besloot om haar op te zoeken, uit te zoeken wie ze werkelijk was. Dit boek is mijn poging om dat te doen. Het is geen misdaadroman. Geen reconstructie van schuld en boete. Geen sensatie. Het is een verhaal over een vrouw die leefde, die liefhad, die hoopte, die teleurgesteld werd, die verdween in de schaduw van iemand anders, en die nu, eindelijk, haar plaats terugkrijgt. Ik schrijf dit in de ik-vorm omdat ik niet anders kan. Omdat ik haar verhaal alleen kan vertellen zoals ik het heb ontmoet: via mijn eigen stappen, mijn eigen ogen, mijn eigen hart.