De wereld in het jaar 2150 Mars, de bewoonde planeet

In haar tweede boek beschrijft Jana, de hoop dat haar kinderen gaan begrijpen hoe en waarom hun moeder voelde, beleefde en niet anders kon. Aanvankelijk was de bedoeling dit boek alleen voor hen uit te geven. Ze beschrijft hier haar dagboeken, levensloop vanuit haar jeugd en problemen vóór, tijdens en na haar scheiding, waarvan de kinderen slechts een deel meekregen, maar wel onder leden. Ook over haar ‘anderszijn’, wat jaren later HSP en mede een lichte vorm van autisme bleek. Haar jongste dochter met problemen vanwege de scheiding en vermeend misbruik, verbleef ruim tweeëneenhalf jaar op een internaat, en Jana hield in die periode voor de therapeut aldaar een dagboek over haar gevoelens, bezigheden geestelijke en seksuele mishandelingen bij, opdat hij een goed inzicht kreeg in het gezin. Deze dagboeken werden eens per twee weken in een gesprek behandeld vóór ze haar kind ophaalde voor het thuisweekend. Tijdens de gesprekken bij de therapeut, leerde ze dat er méér vrouwen zijn met soortgelijke problemen. Daarom besloot ze het boek uit te geven. Ze wil andere vrouwen het gevoel geven ‘je bent niet alleen.’ Omdat ze ervaren heeft door welk een hel een mens kan gaan, besefte ze dat ze niet de enige is die met gevoelens van schuld worstelt. Dat andere moeders mogelijk ook wanhopig zijn. Ze wil hen het inzicht geven ‘al zie je nu geen uitweg, er hoeft maar iets simpels te gebeuren en je kunt het met beide handen aanpakken om het tij te keren. Probeer niet alleen in je eigen verdriet weg te zinken, let ook op het verdriet en de problemen van je kinderen. Het betreft ook hen.’ Dat heeft ze zelf soms over het hoofd gezien. Zoek hulp, al durf je dat aanvankelijk niet aan, blijf er niet mee rondlopen. Uit je gevoelens bij een hulpverlener. Zie deze als een verlengstuk van jouzelf. Juist omdat je er met niemand anders over kan spreken is dat belangrijk. Mogelijk heb jij ook een van de vele vormen van autisme, terwijl je altijd bang bent geweest dat er méér met je aan de hand was waardoor je ‘anders’ bent. Wees niet bang voor de ontmoeting met jezelf zoals je bent. Je zult gaan merken dat je er gelukkig mee mag zijn en je niet persé hoeft te veranderen. Iedereen mag zijn wie hij/zij is. Heb je vragen? Op pagina vier kun je haar mailadres vinden. Je bent welkom via: dagboeken71@outlook.com. Het beschrijft het leven van een kind geboren en opgegroeid in een tamelijk 'moeilijk' en samengesteld gezin waarin de vader dronk, toe een vrouw en moeder van 69 jaar. In die levenscyclus leest men de wederwaardigheden van het gezin (zie Persbericht). Ondermeer haar zwangerschap op 17-j. leeftijd, de aanslag op haar leven, haar twee huwelijken, de onderdrukking, het misbruik, etc. waaraan haar jongste kind ten onder dreigde te gaan en in een internaat terecht kwam. Hiervoor moest de moeder die aan een bepaalde vorm van autisme, alsook HSP-trekjes leed, dagboeken bijhouden voor twee-wekelijkse gesprekken (als ze haar kind ophaalde voor de weekends thuis), met