Tussen twee werelden

Mijn wereld toen ik veertien werd Sommige levens beginnen niet bij de geboorte, maar bij een overtuiging. Mijn leven begon werkelijk op mijn veertiende. Niet omdat er toen iets groots gebeurde, maar omdat ik op die leeftijd een besluit nam dat mijn hele verdere bestaan zou bepalen. Ik wist dat de wereld beter kon. En ik voelde dat ik daar iets mee moest. Ik groeide op in Kerkrade, als zoon van een mijnwerker bij de Domaniale Mijn. Mijn jeugd was nuchter, praktisch en gevormd door discipline. Mijn vader daalde dagelijks af in de diepte, onder de grond, waar duisternis en stof de werkelijkheid bepaalden. Hij kwam thuis met zwarte handen en een vermoeide blik. Er werd niet geklaagd. Er werd gewerkt. Dat was de orde van de dag. In mijn omgeving sprak niemand over wereldverbetering. Men sprak over zekerheid, inkomen en volhouden. Toch voelde ik al vroeg dat er meer moest zijn dan alleen functioneren binnen bestaande structuren. Ik hoorde erbij, maar innerlijk was ik anders. Niet beter. Niet verheven. Maar anders in denken, anders in waarnemen. Ik keek naar systemen en zag mogelijkheden. Ik keek naar machines en zag verbeteringen. Ik keek naar mensen en vroeg me af waarom z