De Veluwezoom in 1887

Na aanleg van de spoorweg naar Arnhem in 1845 werd de Veluwezoom een populair vakantiegebied voor mensen uit het westen. Hotels en uitspanningen werden geopend, tochtjes aangeboden, boeken, prentbriefkaarten en wandelkaarten uitgegeven. Voor schilders werd het te gewoontjes, voor avonturiers te toeristisch, rijkelui trokken verder naar Duitsland, maar voor de meeste mensen werd de Veluwezoom juist extra aantrekkelijk. Waarom was de Veluwezoom zo populair? En waarom werd dat later minder? We volgen Henriëtte Fabius uit Delft; zij gaat in 1887 17 dagen op vakantie naar Oosterbeek en houdt een dagboek bij. Enthousiast beschrijft ze vergezichten, bossen, steile hellingen, watervallen en andere dingen die ze niet kent uit Delft. We lezen reisverslagen van anderen. We bekijken prentbriefkaarten en lezen wat toeristen naar huis schreven waarin ze de mooie omgeving en met name de uitzichten roemen. We lezen reisgidsen en leren zo wat men rond 1887 beslist gezien moest hebben. We concluderen dat met name de bebossing en het verdwijnen van heide en vergezichten de Veluwezoom minder aantrekkelijk maakte voor toeristen. Nog steeds is het er mooi, maar het unieke is verdwenen.