Nazomer

Breyten Escher (1974) leeft buiten de samenleving. Hij is slim en creatief maar heeft zelden een gewone baan. Als mislukte muzikant en weinig ambitieuze beeldend kunstenaar scharrelt hij zijn grafische opdrachtjes en bouwklusjes bij elkaar. In het weekend struint hij door de straten, op zoek naar avontuur. Breyten Escher lijdt aan het hoofdpersonage syndroom en waant zich dikwijls de Nederlandse Bukowski. Zijn stijl is ook erg verwant aan dat van twintigste-eeuwse beat schrijvers. In zijn autobiografische debuut, een verzameling korte anekdotes, neemt hij je mee het nachtleven in en beschrijft hij in detail zijn ervaringen met vrouwen, de kansen die hij misliep en de avonturen waarin hij zich belandt.